Atakan Dinç Tembel Sair

1 . Bölüm: Görevimiz Tehlike Evin en küçüğü dokuz yaşında bir küçümenseniz belli başlı işler sizin "görev tanımınıza" girer: Ekmek almak, çöp atmak, evde "okuma" olduğu haberini yaymak veya içi su dolu aşure kasesini komşuya iade etmek gibi... Ancak Ramazan ayı kapıda göründüğünde, bu listeye heyecan verici ama hafiften ızdırap dolu bir görev daha eklenir: Ramazan pidesi kuyruğundan sağ çıkmak. O pide, iftar sofrasına gelecek! Yumurtalı ve susamlı o kutsal karışımı tam vaktinde masaya ulaştırmak, evde rüştünü ispat etmektir. Şimdi, görevimiz tehlike! Ablam öğlenci olduğu için okulda, babam işte... Annem ise iftar vaktine kadar canhıraş sofra kurmaya çalışıyor. Benimse tek bir sorumluluğum var. Zamanlamayı çok iyi ayarlamam lazım. Öyle bir anda kuyruğa dahil olmalıyım ki; pide eve vardığında soğuyacak kadar erken, kuyruklarda telef olup sofraya son dakikada yetişecek kadar geç olmamalı. Acayip bir matematik bu; ki benim matematiğim "matem-matiktir." Aslında...

  Hepimiz kendimizi görece pahalı hobilerle ödüllendirmeye başladık. Araba alamıyorum ama en fiyakalı mekanda bir fincan kahveye, en yüksek banknotu gözümü kırpmadan ödeyebiliyorum mesela. Hemen sosyal medyada paylaşılacak afili bir fotoğraf, altına havalı bir şarkı... Paylaşır paylaşmaz gelsin görüntülemeler! "Bakın ben bu kahveyi içebiliyorum, sizi gidi aç köpekler! " Beyin bir hoş olur o an; saman alevi gibi bir mutluluk. En lüks mekanda, güzel bir meyhane masasındayız bir akşam. Fasıl, mezeler, ortam şahane... Doğal gaz faturası çok yüksek gelmesin diye mekana gitmeden kombiyi kısıp çıkmışım, kim bilecek? Eğlenmesem de eğleniyor gibi görünmem lazım. Keyif almasam da gerçekten zevk aldığıma inanmalıyım. Sonuçta bu devirde önemli olan yaşamak değil, yaşıyormuş gibi yapmak. Dostlar alışverişte görsün, sosyal medyada ne kadar "sosyal" olduğum bilinsin. Daha ne? "Doğal gaz kaç lira gelecek acaba?" Aman boş ver, süper ortama gelmişiz! Bir gecede yarım maaşım...